Dineke Blogt



Op deze pagina probeer ik regelmatig te bloggen over onderwerpen die betrekking hebben op onderdelen van mijn werk, mijn leven en van de dienstverlening van Mediation & Coaching Twenterand. 

Dat zouden meer kinderen moeten doen!

Vroeger zei mijn opa altijd: “Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede!” Een wijs man in mijn ogen. Hij was 92 jaar toen hij stierf en ik was toen 13. Hij zou dit jaar op 14 augustus 126 jaar zijn geworden! Over generatiekloof gesproken. Maar die wijsheid he!

Wat zouden kinderen nu meer moeten doen? Dingen onderzoeken en het goede behouden!

Ik heb er even over nagedacht of ik dit blog zo zou schrijven maar toch doe ik het. Ik ga niet vertellen om wie het gaat maar een aantal weken terug heb ik een leuk gesprek gehad met een 13 jarige dame, voor het gemak noem ik haar Nynke, die een spreekbeurt voor het vak Maatschappijleer moest voorbereiden.

Verrassenderwijs koos ze het onderwerp: Echtscheiden!

Haar eigen ouders waren niet gescheiden maar ze sprak uit de ervaring van een paar vriendinnen waarvan de ouders wel gescheiden waren. En wat haar opviel was dat zij hele verschillende ervaringen hadden omtrent de scheiding van hun ouders waardoor Nynke zich ging afvragen: Hoe zit dat nu eigenlijk?

In het kort: de ervaringen van de vriendinnen stonden haaks op elkaar.

Vriendin 1 heeft geen contact en omgang met haar vader terwijl ze eigenlijk wel heel graag zou willen. Dit liet ze echter niet aan haar moeder blijken omdat deze hier heel boos en verdrietig om zou worden. Vader heeft al een tijdje een nieuwe relatie en moeder heeft ook al meerdere nieuwe relaties gehad. Dit vind ze wel lastig. Ze durft zich wanneer moeder weer een nieuwe relatie aangaat en vaak al snel bij die man intrekt zich niet te binden aan die man. “Wie weet hoe lang het dit keer duurt?”

Vriendin 2 is juist een verhaal waarbij de ouders op heel goede wijze met elkaar de omgang en de opvoeding delen in de vorm van co-ouderschap. Een aantal dagen verblijft ze bij vader en een aantal dagen verblijft ze bij moeder en het contact tussen de ouders gaat heel goed. Zelfs vriendschappelijk. Beide ouders hebben ook al een nieuwe relatie en dat klikt ook heel goed. 

Ik vertelde Nynke inderdaad dat ze dan met 2 uitersten te maken had. Bij vriendin 1 zie je een duidelijk een geval van ouderverstoting terwijl bij vriendin 2 de ouders de omgangsregeling naleven en zelfs meer dan dat.

Een omgangsregeling regelt, zoals de wet dat ook voorschrijft, dat een kind het recht heeft op omgang met beide ouders. Immers de ouders gaan scheiden van elkaar, niet van de kinderen. Toch zie je, in verschillende gradaties, dat kinderen als machtsmiddel worden gebruikt om de andere (niet verzorgende) ouder te “straffen” voor de scheiding. Niet terecht overigens denk ik in geen geval! Daar waar er een scheiding voortvloeit is er ergens in de relatie tussen 2 mensen iets niet goed gegaan. Anderzijds komt het kind in een mega-loyaliteitsconflict tussen de ouders. Enerzijds wil het graag contact met een ouder (de niet verzorgende)  en anderzijds geeft het aan dat het dat niet wil omdat het afhankelijk is van de (verzorgende) ouder en deze geen “pijn” wil doen dan wel boos wil maken.

“Ja maar als er nu een van de ouders vreemd is gegaan?” vroeg Nynke.

Dan nog is het in de relatie tussen de ouders mis gegaan en niet in de relatie met de kinderen.

Hoewel ik vreemdgaan absoluut niet goed wil praten hiermee, maar de vreemdganger heeft bij de ander iets gevonden dat hij/zij bij zijn eigen partner niet meer vond. Of er bewust gezocht is geloof ik niet, het overkomt mensen, dat maakt ons ook mensen en geen robots. Feit blijft echter dat je dan eerst je eigen relatie moet afronden, als dat is wat je wilt. Of je realiseert je dat er tussen jou en die partner iets moet veranderen of teruggehaald moet worden. Dan zullen ze aan het werk moeten met hun relatie.

Degene die bedrogen is, is niet per definitie slachtoffer dus van de vreemdgaande partner. De bedrogene zal ook eens in de spiegel moeten kijken wat hij/zij er aan had kunnen doen om te voorkomen dat de aandacht van zijn/haar partner naar een ander is gegaan.

Nynke gaf aan dat haar vriendinnen het regelmatig hadden over de “problemen” die het hebben van gescheiden ouders met zich mee bracht. Voor al dat vriendin 1 haar vader niet meer zag en dat ze het daar niet met haar moeder over kan hebben.  Via via hielpen ze vriendin 1 dan ook wel aan informatie over de vader om toch op de hoogte te blijven hoe het met hem ging.

Een andere vraag had betrekking op de verdeling van spullen. Ze vertelde dat een van de ouders had gezegd bij de scheiding dat de andere ouder alles van hen, de verzorgende ouder en de kinderen, wilde afpakken. Dus de helft van de kinderkamer wilde hebben en de helft van de kleren van de kinderen. Klopt dat, dat dat zo moet? Vroeg Nynke.

Nee, dat klopt niet. Het klopt wel dat ouders een zogenaamde boedelverdeling moeten maken. Hierbij kunnen ze er voor kiezen om alle meubels en andere dingen in huis te verdelen en dan ook een beetje kijken naar de waarde van de spullen zodat het wel eerlijk verdeelt word. Ze kunnen er ook voor kiezen om de huiselijke situatie voor de kinderen zo min mogelijk te veranderen en de spullen te waarderen in geld en dat de ene ouder de andere ouder de helft van die waarde uitbetaald. Hiermee kan de ouder die dan een nieuwe woning in moet richten, andere spullen kopen.

Je ziet ook hierin dat ouders elkaar het soms erg moeilijk kunnen maken en zelfs over een stel theelepeltjes hele ruzies kunnen krijgen. Nynke moest lachen maar eigenlijk vond ze het heel erg.

Er zijn 2 manieren van “trouwen”:

  • In algehele gemeenschap van goederen: bij een scheiding moet dan alles eigenlijk in twee gedeeld worden en elk van de partners/ouders krijgt de helft. Niet alleen spullen maar ook van geld, verzekeringen etc.
  • Onder huwelijkse voorwaarden: hierbij houdt elk van de ouders/partners zijn eigen spullen die hij/zij meebrengt in het huwelijk en maken ze jaarlijks afspraken over de spullen die ze dan gezamenlijk hebben gekocht en het inkomen dat ze hebben verdient. Dit heet een periodieke afrekening.

Als mensen elkaar dat nu zouden gunnen zouden er veel minder “vechtscheidingen” zijn. Dan zouden ze in goed overleg afspraken kunnen maken die ik als mediator dan voor ze vastleg in een scheidingsconvenant en ouderschapsplan. Ik zorg er dan ook voor dat de rechtbank de uiteindelijke echtscheiding uitspreekt en dit wordt ingeschreven in de Gemeentelijke basisadministratie.

Dan is een scheiding pas definitief.

Nynke was blij met alle informatie. Ook ik ben blij dat er op deze wijze vanuit een onafhankelijk oogpunt dit soort informatie bij kinderen terecht komt.

Kinderen horen, als ze in een scheidingssituatie zitten, alleen een gekleurd verhaal en vaak 2 verschillende verhalen van beide ouders. En dat is niet eerlijk.

Ouders belasten hiermee hun kinderen onnodig omdat ze zelf niet volwassen handelen!

Mijn boodschap: “Laat kinderen kind zijn, en belast ze niet met en stel ze niet in als machtsmiddel bij het beslechten van jullie volwassen relatie! Volwassenen scheiden van elkaar maar NOOIT van de kinderen!”