Dineke Blogt



Op deze pagina probeer ik regelmatig te bloggen over onderwerpen die betrekking hebben op onderdelen van mijn werk, mijn leven en van de dienstverlening van Mediation & Coaching Twenterand. 

Zondag…. Wasdag! Mijn “Vluchtdag”!

Het was mijn eerste E-day.  En het heeft echt wat met mij gedaan!

Voor degenen die niet weten waar ik het over heb even de vertaalslag:

Stichting Zijweg maakt zich sterk voor vrouwen en kinderen die “overlevenden” van een relatie met partnergeweld/huiselijk geweld. Daar heeft iedereen door de tragische verhalen in de media vaak nog wel beeld bij.

Waar men echter vaak geen beeld meer bij heeft en mogelijk ook bijna niet krijgt is de nasleep van een dergelijke relatie. Ik heb het dan niet alleen over de mishandelingen, zowel geestelijk als fysiek, of de scheiding.

Ik heb het dan over de angsten die de vrouwen (en de kinderen) nog bij zich houden tot in lengte van jaren. De vernedering en vernietiging van hun zelfvertrouwen die ze hebben doorstaan.

De ongelofelijke moed en lef die ze hebben getoond om daadwerkelijk de stap te nemen om bij de (v)echtgenoot/partner weg te gaan is zoals ik het zeg… ONGELOFELIJK!

En toch hoor ik velen denken: “Ja hallo, ze hadden toch ook eerder kunnen gaan. Ze hebben het zichzelf aangedaan hoor om zo lang te blijven bij die partner!”

Ja dat klopt! Ze zijn zelf gebleven!

Tijdens de workshop “Juridische gevolgen van huiselijk geweld” , die ik samen met advocate Carla Matzer  2x mocht verzorgen die dag, gebruikten we heel treffend de metafoor “Vluchten”.

Je kon Vluchten, gisteren, vorige week, vandaag…  ondoordacht en niet voorbereid op wat er op je pad komt. Daar sta je dan. Met je hele hebben en houwen en je kinderen op straat niet wetend waar naar toe maar je bent bij je onderdrukker weg.  Dat is wat we ook vaak horen. “Daar stond ik dan op straat met….” Hieruit spreekt de slachtofferrol waarin men zich zelf dan plaatst. En slachtoffer zijn ze hoor. Absoluut maar dat ontslaat je als moeder niet de verantwoording te nemen als je gaat “vluchten” voor het welzijn van je kinderen en je gezin.

Tegelijker tijd besef ik, dat ik met deze stellingname, ouders die gevlucht zijn en die verstoten zijn van/door hun kinderen (al geloof ik de laatste optie niet) in het latere traject van de scheiding van de partner, bijna de veroordeel dat ze het niet goed zouden hebben gedaan. Absoluut niet. Ik ben er van overtuigd dat zij op het moment dat zij het besluit namen om te vluchten de keuze hebben gemaakt met de juiste intenties en goede bedoelingen maar door de situatie volledig overmeesterd waren dan enige voorbereiding absoluut niet mogelijk was.

Zoals gezegd: je kunt vluchten, echter ook voorbereid. Als je enigszins in de maatschappij staat weet je dat er instanties zijn die je om hulp kunt vragen en die dat heel discreet doen. En oh ja, ik weet ook de verhalen over allerlei instanties waar het niet goed is gegaan ergens “along the way”. Dat zijn ook juist de verhalen die je hoort! Maar als het goed is zijn we er ook zelf bij en zijn we verplicht om ook zelf na te denken en zelf regie te nemen over ons leven en de daarbij behorende zorg van onze kinderen. Als je dan wil vluchten vergt dat enige voorbereiding alvorens je daadwerkelijk die stap kunt nemen.

Woonruimte zoeken, alvast financiële middelen veiligstellen om te kunnen overleven (denk aan de toeslagen en diverse bijstanden), postadres om post elders te laten bezorgen, juridische bijstand (kan in veel gevallen gesubsidieerd).

Kortom: als je de keuze maakt om te vluchten heb je de keuze om dit voor te bereiden!

We beseften ons echter ook hoe moeilijk het is om vrouwen in dergelijke situaties te bereiken!

Stichting Zijweg bestaat uit ambassadeurs die veelal “ervaringdeskundig als overlevende” zijn. Zij zullen niet openbaar/zichtbaar als zodanig naar buitentreden.

Ik ben (gelukkig) niet op die wijze ervaringsdeskundig. Ik kan gelukkig ook naar buitentreden als ambassadeur van Stichting Zijweg.

 Ik ben wel ervaringsdeskundig in het begeleiden en adviseren van vrouwen die in de nasleep van hun “survival” zitten. Ik mag ze helpen in hun zoektocht naar “Het Verdwenen Zelf” (Iris Koops) en hun “eigenwaardegevoel”.

Echter ook in het voortraject van de “vlucht” kan en wil ik behulpzaam zijn en kan ik adviezen geven en als sparringspartner optreden om de vlucht voor te bereiden.

Zondag was dus mijn wasdag - vluchtdag! Ik ben even gevlucht in mijn was! Heerlijk met rockballads op de achtergrond (nou ja achtergrond? ) en verzonken in mijn gedachten over wat ik de dag er voor had meegemaakt, ondervonden maar vooral gevoeld!  

Ben ik dan slachtoffer van mijn gedachten geweest? Nee, absoluut niet. Alleen maar heel blij dat ik gekozen heb voor het vak van coach en mediator, maar bovenal dankbaar dat ik daarbij mensen mag verder helpen en dat ze mij dat vertrouwen schenken!